Tajemnicza cywilizacja nuragiczna z Sardynii

2407x 07. 04. 2020 Czytnik 1

Na całej Sardynii są pozostałości starożytnej, tajemniczej cywilizacji zwanej nuraghicką. Jego nazwę nadano typowym budowlom megalitycznym, z których tysiące znajdują się na całej wyspie. Ponadto ludzie ci pozostawili po sobie oszałamiające megalityczne grobowce, wyszukane brązowe statuetki i przedmioty pokazujące, że byli wspaniałymi wojownikami. Co stało się ze starożytnymi ludźmi z epoki brązu i żelaza i jak ich życie odnosi się do otaczających cywilizacji? Aby odpowiedzieć na te pytania, musimy przyjrzeć się bliżej nuraghi - cylindrycznym kamiennym wieżom.

Wieże Nuraghic

Nuraghe Arrubiu

Niewątpliwie najsłynniejszym zabytkiem pozostawionym przez cywilizację Nuragic jest nuraghi lub wieże nuraghi, które zostały ozdobione imponującą liczbą 7 000 na wyspie, która mogła być nawet 30 000. z Sardynii bardzo oryginalne i wyrafinowane z wyrafinowaniem. Są to konstrukcje o okrągłym planie terenu i kształcie stożka ściętego, tj. Z płaskim dachem, którego początek można datować na XVIII wiek pne Niektórzy eksperci uważają, że te płaskie dachy były używane jako tarasy. Czasami jednak przybierają one formę stożkowego ula, a ich cel może być inny. Tylko minimalnie obrobione kamienie ułożone były w kształcie walca, tworząc wewnętrzną przestrzeń, która zwykle składała się z korytarza, komory (czasem do 18 m średnicy) i schodów prowadzących na górne piętra. Niektóre bardziej wyrafinowane budynki były również wyposażone w studnie, spichrze na poziomie gruntu lub inne obszary, w których można przechowywać żywność i płyny. Niektóre nuraghi, takie jak Nuraghe Arrubiu, wznoszą się do 12 m, ale wiele z nich ma znacznie skromniejszą wysokość. Również ich plany terenu są różne - od prostych wież po skomplikowane konstrukcje przypominające średniowieczne zamki.

plany pięter różnych rodzajów nuragh

Cel nuraghas

Wiele z tych budynków charakteryzuje się wysokimi wymaganiami konstrukcyjnymi, dlatego ich prawdziwy cel jest nadal przedmiotem dyskusji. Wspólne funkcje, takie jak spichrze lub mieszkania, są zarówno wojskowe, jak i czysto kultowe, takie jak sanktuaria i obserwatoria. Znalezione w nich artefakty obejmowały, na przykład, kamienne narzędzia, pionowe krosna, kominki, przybory kuchenne, spirale i kości zwierząt, co doprowadziło wielu do przekonania, że ​​nuraghi to przede wszystkim mieszkania. Nie musi to jednak oznaczać, że były to normalne czasy, ale ze względu na ich złożoność mieszkania elit i księży są bardziej prawdopodobne. Wieże te zostały zbudowane blisko siebie wokół wspólnego dziedzińca ze studnią i były zwykle otoczone megalitycznymi ścianami, które zdaniem ekspertów prawdopodobnie miały bastiony do obrony tego miejsca. Najbardziej złożone osady, które tworzyły osady, obejmowały kilka chat o różnym stopniu złożoności, z których wiele miało zbiorniki zlewne, zagrody dla bydła i elementy obronne, takie jak mury obronne i wieże lub stanowiska obserwacyjne. Osady te zostały uzupełnione pastwiskami, obszarami zalesionymi i kopalniami, ale także budynkami kultowymi. Niestety wiele z tych budynków jest zrujnowanych i bez odpowiedniej eksploracji archeologicznej lub zostały zniszczone przez wieki, ponieważ służyły miejscowym jako tanie źródło kamienia do budowy dróg i ścian.

Bardziej złożony rodzaj nuragh z bastionami. Nuraghe Santu randki w Antine, Torralba.

Groby gigantów

Grobowce megalityczne, zwane potocznie „gigantycznymi grobowcami”, znajdują się głównie w środkowej Sardynii. Te groby służyły za ostatnią resztę kilkudziesięciu pochowanych. Te przestronne komory grobowe o długości do 20 metrów dowodzą, że cywilizacja Nuraghic zadbała o rytuały pogrzebowe, które miały umożliwić umarłym łatwe przejście do świata umarłych, gdzie zajęli miejsce między bogami, bohaterami i mitycznymi przodkami.

Przykład tak zwanego „grobowca giganta”. Uważa się, że wejście do grobowca w centralnej steli łączyło świat żywych i umarłych.

Chociaż grób wygląda jak gigant, znaleziono tam tylko szczątki normalnie wysokich ludzi.

Ceremonie religijne

Jest całkiem prawdopodobne, że ludzie kultury nuragickiej odprawiali regularne rytuały poświęcone przodkom nie tylko jako przypomnienie ich śmierci, ale także w celu uzyskania wsparcia, na przykład, w uzdrawianiu lub magii. Trudno dokładnie ustalić, kto został pochowany w gigantycznych grobowcach wystawowych otoczonych rzeźbionymi kamieniami, betlami i innymi elementami dekoracyjnymi. Starsze grobowce prawdopodobnie służyły szerszej populacji, a z czasem krąg pochowanych tam ludzi stał się bardziej wąski i bardziej szczegółowy. Wydaje się, że praktyki duchowe koncentrowały się przede wszystkim na królestwie umarłych, związku z przodkami i rytuałach wodnych, o czym świadczy wiele zbadanych budynków. Ofiarne ławki, schody prowadzące do świętych źródeł i ogrodzenie świętych studni wyraźnie pokazują wiarę w magiczne właściwości wody i jej wykorzystanie. Wokół takich studni znajdują się liczne świątynie nuragiczne składające się z wielu różnych budynków, w których mogą odbywać się ważne spotkania przedstawicieli poszczególnych plemion. Znaleźli także znaczną liczbę małych rzeźb z brązu, które najwyraźniej pozostawiono tutaj jako wyraz podziękowań lub błagań skierowanych do mocy, z którymi te miejsca były związane.

Brązowa statuetka cywilizacji nuragickiej

Artefakty i pozostałości cywilizacji nuragickiej

Cywilizacja Nuraghian odegrała ważną rolę w stosunkach handlowych Zachodniego Morza Śródziemnego, o czym świadczy zaawansowane przetwarzanie brązu. Produkowano nie tylko broń, zwłaszcza miecze i lance, ale także narzędzia do cięcia drewna i ciesielstwa lub sierpy. Ale był również używany do produkcji przedmiotów artystycznych lub kultowych, takich jak posągi przedstawiające mężczyzn, kobiety, zwierzęta, istoty duchowe oraz miniatury narzędzi i przedmiotów codziennego użytku. Zamiast znajdować takie statuetki lub miniatury i ich wielką koncentrację, wskazują na wzorzec behawioralny, który jest charakterystyczny dla prośby o łaskę lub bezpośredniej interwencji sił wyższych, to znaczy poświęcenia wotywnego przedmiotu związanego z suplikantem i jego prośbą. Przykładem jest posąg kobiety z dzieckiem, która prawdopodobnie poprosiła bogów o zdrowie lub uzdrowienie z choroby. Są wizerunki wojowników z bronią i pasterzy z owcami, a nawet figurki kobiet, które wydawały się mieć wysoką pozycję w kulcie, z których większość miała na szyi sztylet nuragiczny.

Odkrywanie tajemnic nuraghas

Istnieją dowody na to, że cywilizacja Nuraghic miała liczne kontakty ze światem zewnętrznym, ale jednocześnie pozostawała w pewnej izolacji. Większość źródeł historycznych dotyczących tej kultury pochodzi z czasów kolonizacji Grecji i okresu panowania rzymskiego. Ludzie kultury nuragickiej prawdopodobnie nie pozostawili po sobie żadnych pisemnych zabytków i najwyraźniej nie korzystali ze scenariusza. To, co zostało w nich zachowane, było przekazywane od wieków przez tradycję ustną, a ostatecznie napisane przez starożytnych autorów, którzy zawijali wszystko w pół-mityczne przebranie. Większość ekspertów zgadza się, że najbardziej decydujący okres upadku miał miejsce przed okupacją Sardynii przez Kartagińczyków pod koniec VI wieku pne, ale to, co ją poprzedziło, jest przedmiotem sporów. Wielu uważa, że ​​upadek tej cywilizacji oznaczał odwrócenie się od tradycji nuragicznych i skłonienie się na przykład do Fenicjan, aż ostatecznie kultura nuragiczna i jej tradycje zostały całkowicie zapomniane. Inni są zdania, że ​​mogły nastąpić znaczące wstrząsy społeczne lub inwazje, a coraz więcej badaczy uważa, że ​​zmiana ekosystemu jest przyczyną upadku.

Wskazówka redaktora:

Megalityczne budynki na Sardynii rodzą pytania o to, kto je zbudował i jak. Ustne lokalne tradycje wspominają, że Sardynia była wyspą gigantów. Znajdźmy razem pozostałości wymarłej gigantycznej cywilizacji. Na żywo w środę, 8 kwietnia o 19.

Tajemnicze groby cywilizacji nuragicznej z Sardynii

Więcej części z serii

Dodaj komentarz